Steven, coś ty zrobił?
POPRZEDNIO
Nie wiem, jak ci to wszystko wyjaśnić.
-Kim jesteś? -Służę Chonsu. Jestem jego Awatarem.
Chronimy słabych i wymierzamy kary ich prześladowcom.
Odwet Chonsu jest spóźniony.
Ammit wskazuje drogę ku dobru, eliminując drogę ku złu.
Znaleźliśmy Ammit.
Złoczyńcy wypełniają ten świat grzechem,
zasługują, by stanąć przed jej sądem.
Co z innymi bogami?
Będą patrzeć bezczynnie, jak uwalnia Ammit?
Prosząc bogów o audiencję, narażasz się na ich gniew.
Ammit pochowano w tajemnicy. Miejsca nie znają nawet bogowie.
-Ktoś musiał coś wiedzieć. -Jeden człowiek. Medżaj zwany Senfu.
Znajdź sarkofag Senfu, a znajdziesz grób.
To mapa czegoś wielkiego.
Nie wiemy, jak wyglądało wtedy niebo, więc mamy przechlapane.
Gdy bogowie mnie uwiężą, każ Marcowi mnie uratować.
-Marc? -Chcę, byś pamiętał o jednym.
Twoje tortury mnie uformowały. Tobie zawdzięczam zwycięstwo.
Steven. Obudź się. No, już! Ocknij się, do cholery!
Ktoś tam biegł!
Sprawdź za samochodem.
Chyba nie żyje.
Zawróć!
Tam jest!
No co?
Nie możemy już tracić czasu. Harrow wraca do grobowca.
Więc będzie potrzebny Marc.
Właśnie. Ona rozumie.
-Nie. -Nie?
Nie. Umówiłem z się Markiem,
że gdy skończy z Chonsu, zniknie z mojego życia.
To nie znaczy, że my i Layla mamy przez ciebie zginąć.
-Ja na to nie pójdę. -Umówiliście się?
Że zniknie z twojego życia?
Nie sądzisz, że powinnam o tym wiedzieć?
A on już z twojego życia nie zniknął?
Tak. Zresztą nieważne. Ten strój to jego największa zaleta.
A nawet i ją stracił.
Steven, oddaj mi ciało. To misja samobójcza.
Znam go. Chciałby wszystko załatwić sam.
Nie ma mowy. Nie zrobimy tego.
Nie. Tylko ty i ja. I droga przed nami.
-Dalej idziemy. -Dobra.
Tam są. Chodźmy.
Chyba weszli już do środka.
Ale musimy pierwsi dotrzeć do Ammit.
Hejka.
Musimy się zaopatrzyć.
-Boisz się. -Nie.
Powinieneś.
Nie ma Chonsu, nie ma stroju, nie ma uzdrawiania ani mocy.
Ani ciebie. Jak sądziłem. Tak powiedziałeś, nie?
Ale to, że ci uwierzyłem, świadczy o tym,
jaki ze mnie matoł.
Chciałbym zniknąć. Naprawdę.
Ale niestety wciąż tu jestem.
Jeśli chcesz to zrobić, bądź sprytny, choćby ze względu na Laylę.
Byłem już w takich sytuacjach.
Ja też. Ciało jest wspólne, nie?
Wszystko w nim siedzi. Pamięć ruchowa.
To raczej tak nie działa.
-Nieważne. -Jestem tu.
-Nie jesteś sam. -Wiem, że nie.
Wiem, do cholery. Mam Laylę.
-Ona mi pomoże. -Zakochałeś się?
W mojej żonie?
Miło, że się troszczysz, stary. Serio. Ale damy sobie radę.
Przysięgam, Steven...
Gdybym potrzebował przepisu na shake proteinowy, odezwę się.
Zrzucę nas w przepaść!
Mam wrażenie, że czekałem na to całe życie.
Na taką przygodę.
-Pragniemy, czego nam brak. -Tak.
Pachniesz jak on.
-W sumie nic dziwnego. -Tak.
Marc chroni cię przed Chonsu.
-Co? -Dlatego odsunął się od ciebie.
Chonsu chce, byś była jego Awatarem. Marc do tego nie dopuści.
Przepraszam, ale powinnaś wiedzieć.
Wybacz.
Czemu mówisz mi to teraz?
Nie wiem. Uznałem, że powinnaś wiedzieć.
Nie on o tym decyduje.
Nie chcę, by mnie chronił. Chcę, by był szczery.
-Rozumiem. -Ale to bardziej twój styl.
Co? Szczerość?
Tak. Szczerość.
-Pójdę pierwsza. -Okej.
-Będę cię asekurować. -Dziękuję. W jakim sensie?
Wciąż nie wiem, kiedy żartujesz, a kiedy nie.
W porządku.
Cholera!
-Wszystko dobrze? -Super.
-No, już. -Szkoda, że to widziałaś.
-Tak. -Dzięki.
Co za widok.
Tak, to... Piękne, nie? Są takie...
-Stoją na straży od wieków. -Prawda? Nie mogę...
Gdyby teraz ożyły
i spytały o hasło, byłbym zachwycony.
Choć pewnie bym popuścił.
Co to?
-To ty zrobiłaś? -Co?
Tak, dla ojca. Chciałby tu być.
Tak? Historyk-amator?
Gorzej. Archeolog.
Super.
Był gotów oddać za to życie. I oddał.
Przykro mi.
-Dzięki. To nic. Serio. -Dobrze.
Zdarza się.
Na pewno by promieniał,
widząc cię tu.
Też tak myślę.
Piękna śmierć, nie?
Może sprawdzimy?
Tak. Sprawdźmy.
Dziwne.
-To labirynt. -Super.
-Nie. Jest sześć wejść. -Tak, tak, tak.
-Sześć punktów. -Do czego strzelali?
Ta budowla
to symbol.
-Oko Horusa. -Tak.
Popatrz.
-Jak to? -Widzisz?
Znak chroniący zaświaty.
Jak oni to wszystko zbudowali?
-Jej ostatni Awatar był faraonem. -Serio? Faraonem.
-Co dalej? To mapa? -Wiesz...
Oko Horusa to oko umysłu, tak?
Symbolizuje sześć zmysłów. Sześć punktów.
Brew oznacza myśli.
Źrenica to oczywiście wzrok. Ten punkt to słuch.
To węch. To dotyk. A ta linia ze spiralą
to język.
Awatar był głosem Ammit.
Tak jest.
Kapłani Heka.
Sądząc po maskach i ceremonialnej postawie.
Pochowano ich tu, by chronili faraona.
Co to za jedni, ci Heka?
Czarodzieje tamtej epoki. Są tutaj od stuleci.
A ci mieli pecha, że im się nawinęli.
Imponujący pogrzeb.
O rany. O matko. Czy to świeża krew?
A ty chyba kawałki mięsa.
Tak.
-Chodźmy. -Tak.
Chwileczkę.
Mówię tylko, co widzę. Tutaj są kości i krew.
Więc tak sobie myślę, że może jest inna...
Może jest inny...
Tam jest otwór. Widzisz?
Tak.
-Zajrzymy? -Tak.
-Dobra. -Dobrze. Idź.
-Ja? -Ty.
No, dobrze. Tak.
-Udało się. -W porządku?
Tak.
Z antycznych tekstów wynika, że Ammit jest uwięziona w ushabti.
W takim posążku.
-Jak to wygląda? -Niewiarygodnie.
Świeżo napełnione urny kanopskie, skóry węży...
-Autoregeneracja... -Steven?
-Tak?
-Wyjście. -Tak.
Ale szok.
Tak, tak. Możemy tędy pójść.
-Harrow. -Do czego strzelają?
Nie wiem.
Schowaj się!
Uciekaj! Znajdę cię!
Rozgniotłem.
Steven?
Nie wierzę.
Jestem tu pierwszy. Grobowiec godny faraona.
Totmesa Drugiego.
Nefertiti. To jeden z tych wielkich.
Pocałowałeś ją.
Co zrobisz? Utopisz nas?
Powinienem.
Ale powiedziałeś jej prawdę, czemu się od niej odsunąłem.
Tego się nie spodziewałem.
Tak.
Patrz. Spójrz na te zabytki.
Macedońskie? Nie. Jakie?
Niemożliwe. Nie zgadza się. Nie mogą być macedońskie.
Ale jedyny faraon...
Kazał nazywać się Egipcjaninem.
Ale...
To chyba zaginiony grobowiec
Aleksandra Wielkiego.
Świetnie ci idzie.
Czemu ludzie tacy jak ty
muszą traktować innych z taką wyższością?
Mój mały skarabeusz.
Czy nie tak mówił na ciebie ojciec?
Abdullah El-Faouly.
Jeden z najbardziej niezwykłych egipskich archeologów.
Byłby dumny, gdyby wiedział,
że jako jedna z pierwszych
udowodnisz to, w co wierzył.
Egipscy bogowie są wśród nas.
Ta waga
feruje wyroki, ujawniając przede mną chwile grzeszne i bolesne.
Twój mąż...
Cierpi katusze.
Ból nie do zniesienia.
Ale wciąż nie powiedział ci prawdy.
A ciebie aż skręca, by to zrobić.
Nie krępuj się. Scena jest twoja.
Zważyłem go.
Waga nie kłamie.
Mój głos wewnętrzny krzyczy, żebym tego nie otwierał.
Chcesz, by Harrow znalazł Ammit?
Dobra, dobra, dobra.
O stary.
-Gdzie ushebti? -Cóż...
Jeśli chcesz coś ukryć na wieki, zrobisz to tak,
by nie padło łupem zwykłych rabusiów.
To jak myślisz?
Aleksander był głosem Ammit.
Dobrze. Spróbuję. Zrobię coś.
Przepraszam. Rany. Przepraszam, panie Wielki.
Dobra. Otwieraj. Wybacz, Wielki.
Naprawdę bardzo przepraszam.
Dobrze. Sięgnij tam. Włóż ręce do środka.
Twojego ojca zabili najemnicy.
Nikt nie wie, kim byli, prawda?
Sugerujesz, że Marc do nich należał?
Ty to powiedziałaś. Jak myślisz?
Marc pamięta wszystko, co zdarzyło się tamtego dnia.
Wszystkich, którzy zginęli.
Ale jednego wyraźniej.
Człowieka z różową chustą.
Detale skarabeusza.
Ręczna robota. Może dzieło jego córki.
Skończyłeś?
Obyś zamknęła ten rozdział.
Obudź się!
Znaleźliśmy inną drogę.
Layla, patrz. Wygraliśmy.
Ushabti wędruje do nas.
Musiałem ją wyrwać Aleksandrowi Wielkiemu z gardła.
Wszystko gra?
On mnie słyszy?
Aleksander? Nie sądzę. Mam nadzieję, że nie.
Co stało się z moim ojcem?
-Mówię do ciebie. -Co?
Do ciebie, Marc!
-Chodź. Idziemy. -Nie.
-Musimy iść. -Marc, nie. Nie.
-Co stało się z moim ojcem? -Posłuchaj.
Musimy stąd wyjść. Wszystko ci wyjaśnię. Ale musimy iść.
Czy zabiłeś Abdullaha El-Faouly'ego?
Jasne, że nie. Nie zabiłem.
Ale byłeś przy tym.
-Byłeś przy tym. -Ja...
Tak, byłeś.
Byłem. Tak, byłem.
Tak. To jak zginął?
Mój partner zrobił się chciwy
i zabił wszystkich na wykopaliskach.
Próbowałem ocalić twojego ojca, ale nie mogłem.
Nie. Ale doprowadziłeś zabójcę do niego?
-Tak. -Tak.
Mnie też postrzelił. Miałem zginąć.
Ale przeżyłem. Choć powinienem był umrzeć.
Od dawna chciałem ci o tym powiedzieć.
-Ale nie wiedziałem... -O matko.
Przepraszam.
To dlatego się poznaliśmy.
Miałeś wyrzuty sumienia.
Przyszli.
-Musi być inne wyjście. -Znajdź je. Zatrzymam ich.
Chodźcie!
Tylko ty?
Reszta jest milczeniem.
Pamiętam pierwszy poranek po tym, jak opuścił mnie Chonsu.
Cisza i wolność.
Jesteś wolny.
Wolność niesie ze sobą wybory.
Musisz dokonać teraz ważnego wyboru.
Dobrze.
Nie ocalę człowieka, który nie chce ocalić siebie.
Spokojnie, Rosser. To nic. Kości nic ci nie zrobią.
Przynajmniej wiemy już, co przytrafiło się Montalbanowi.
I wszystkim, którzy wybrali drogę chciwości.
-Czy to znaczy, że skarbu już nie ma? -Wątpię.
Wiesz, co jest niezwykłego w tym posągu?
W tym posągu Coyolxauhqui, azteckiego boga Księżyca.
Nie, ale jestem tylko chłopcem.
Pan to doktor Steven Grant.
Może i tak, ale masz ikrę.
Zobaczmy, co kryje w zanadrzu nasz przyjaciel.
Następny. B-22, proszę państwa.
B-22.
B-22. Kto ma B-22? Śmiało, mówcie.
B-22. No, proszę. Nie śpijcie.
Zabawa się rozkręca. B-22. Czuję, że zaraz ktoś wygra.
Jak się dziś czujesz, Donna?
Czułabym się lepiej, gdyby wylosował O.
Dalej. G-15. Czy ktoś ma G-15?
G-15? Nie? To słodka szesnastka. 16-T.
Co my tu mamy?
Pokaż mi.
Piękny. Imponujące.
Brawo.
Powiedz, czy masz O-73. Nie. Idźmy dalej.
Kto ma B-7? B-7?
Dobrze, młody. Hamulec zaciągnięty. Twoje ulubione miejsce.
N-39. N-39.
Zmieniłam film, okej?
Leciał już pięć razy w tym tygodniu. A to dużo.
Przestraszyłam cię? Nie. Przepraszam. Wybacz.
-I-2. I-2. Kto ma I-2? -Popatrz.
-Spójrzcie na karty. -Wygrałeś.
-Czuję to. -Wygraliśmy.
Chyba masz bingo.
-Wygrałam. -Mamy zwycięzcę.
Tym razem się z tobą podzielę. Słowo.
Steven?
Nic ci nie jest. Chodź.
Chodź. Dobrze.
Marc, nie możesz tak robić.
Wiem, że z wielkim trudem
odróżniasz
rzeczywistość od tego, co masz w głowie.
Nie gniewaj się, ale pożyczyłem sobie film, który przyniosłeś.
Ucieszyłem się, że mój stary magnetowid wciąż działa.
POGROMCA GROBOWCÓW
Ile razy widziałeś ten film? Mniej więcej?
Udany czarny charakter.
„Żadne drzewo nie wzniesie się ku światłu niebios,
„jeśli nie zstąpi do piekieł”.
Dobra kwestia. Świetny jest wątek boga Księżyca.
Nie mówiłeś, że pracowałeś dla takiego boga?
Czy dostrzegasz podobieństwa?
Biorąc pod uwagę poziom produkcji,
myślę, że niewielu ludzi widziało ten film.
Jak myślisz? Czy to zbieg okoliczności?
Ja nie... Ja myślę...
-Co? -Myślę, że ktoś...
-Wiem. Przykro mi.
Ale dostajesz środki uspokajające z własnej winy.
Niedługo przestaną działać.
Marc, nie żyjemy w świecie materialnym. Tylko w psychicznym.
Domyślamy się tylko
natury rzeczywistości. Weźmy ten długopis.
Dla mnie to narzędzie do pisania.
Dla mojego psa to gryzak. Obie wersje są prawdziwe.
Kwestia kontekstu i punktu widzenia.
Proszę cię tylko o szczerą ocenę swojej sytuacji.
Wszystko przypomina mi...
-Wszystko przypomina mi... -O czym?
O przeszłości?
O Stevenie?
Znasz Stevena?
Oczywiście, że znam. Ale chcę porozmawiać z tobą, Marc.
W czasie naszych sesji pojawia się pewien schemat.
Kiedy pytam o coś wprost, to cię niepokoi, przytłacza.
To normalne. Wielu z nas Poproszonych, byśmy wejrzeli
w nasze skryte doznania, w jądro naszej osobowości,
zamyka oczy. To zrozumiałe.
Nie pomogę ci, jeśli ty nie pomożesz sobie.
Strzelałeś do mnie.
Strzelałeś.
Marc? Marc? Hej. Jeśli nie możemy spokojnie usiąść
i przeanalizować twoich uczuć... Marc.
-Marc. Słuchaj. Wiem... -Nie zbliżaj się do mnie!
Rozumiem, co czujesz.
Również cierpiałem wskutek zaburzeń psychicznych, luk w świadomości,
epizodów manii, a potem depresji.
-Wiem, co czujesz. -Otwórz drzwi.
-To się leczy. -Otwórz drzwi!
Wiem, że mogę cię wyleczyć. Marc. Marc, proszę...
Nie zbliżaj się!
Marc, nie rób tego. Doprowadzisz do...
Traktujcie go łagodnie. Nie róbcie mu krzywdy.
-Jesteś cały? -tak.
Wypuśćcie mnie!
Wypuśćcie mnie! Wypuśćcie! Proszę! Niech ktoś mnie wypuści!
Steven?
-Marc? -Steven.
Marc.
-Jak to możliwe? -Nie wiem.
Jakie masz ostatnie wspomnienie?
-Harrow do nas strzela. -Tak!
Tak. Właśnie. Dokładnie.
Musimy stąd uciekać. Chodź za mną.
Cześć.
NA PODSTAWIE KOMIKSÓW MARVELA
Po informacje na temat zdrowia psychicznego
należy zgłosić się do odpowiednich instytucji.
Napisy: Kuba Wecsile